peers

‘een goede definitie van slachtofferschap is dat je de focus buiten jezelf legt. Dat je buiten jezelf op zoek gaat naar iemand die je de schuld kunt geven voor je huidige omstandigheden. Of die je jouw doel, lot of waarde wilt laten bepalen’
Edith Eva Eger, ‘de keuze’

De diagnose autisme die ik in 2014 kreeg was verhelderend voor mij. Hierdoor begreep ik meer van mijzelf. Maar ik miste lotgenotencontact. Ik wilde graag ervaringen uitwisselen met andere artsen die dezelfde diagnose hadden gekregen.

Ik vind het woord ‘lotgenoten’ in mijn geval te dramatisch klinken, daarom noem ik ze liever peers. Dat is de Engelse benaming voor mensen die in dezelfde situatie zitten als jijzelf. Ik miste dus contact met peers. Ze leken niet te bestaan. Ik had geen idee hoe ik hen zou kunnen vinden en dat voelde behoorlijk eenzaam.

Eind 2016 bouwde ik daarom mijn eigen website artsenmetautisme.nl. Daarna, begin 2017, kwam ik uit de kast in de medische wereld met een interview voor Medisch Contact. Dat is nu twee jaar geleden.

In de eerste weken na mijn coming out kwam ik in contact met  veel meer (huis-)artsen met autisme. Ik had het er erg druk mee. Op verzoek van enkelen begon ik met het organiseren van netwerkbijeenkomsten voor artsen met autisme, hierbij goed geholpen door de stichting ‘Vanuit autisme bekeken’. Nog altijd reageren er soms artsen die de diagnose autisme hebben gekregen; inmiddels zijn het er ruim honderd.

Er reageerden de afgelopen tijd ook veel andere zorgverleners met autisme: apothekers, diëtistes, verpleegkundigen, enzovoort. Velen wilden óók graag lotgenotencontact. Sommigen werden boos op mij toen ik liet weten dat mijn initiatief alleen is bedoeld voor artsen met autisme. Ze voelden zich buitengesloten.

Eerst was ik aangedaan door hun boosheid. Ik gunde de andere zorgverleners ook contact met peers, maar ik kon hen niet allemaal helpen. Daarvoor ontbrak mij eenvoudigweg de tijd. Hen uitnodigen voor de besloten bijeenkomsten ging ook niet aangezien veel artsen nog ‘in de kast zitten’.

Gaandeweg realiseerde ik mij dat ik niets aan hun boosheid kon doen. Hun boosheid was ook niet op mij als persoon gericht – deze mensen waren eigenlijk boos op hun eigen situatie. Ze misten zelf peers en wisten niet hoe ze die behoefte konden vervullen. Hierdoor zag ik in hoe groot het belang van peers is. Maar óók hoe belangrijk het is om ‘verder te kijken dan je boosheid’. Soms zit er achter je boosheid namelijk een andere behoefte. Soms zit je in de slachtofferrol, terwijl dat helemaal niet goed voor je is.

In haar boek ‘De keuze’ schrijft Edith Eger: ‘Een goede definitie van slachtofferschap is dat je de focus buiten jezelf legt. Dat je buiten jezelf op zoek gaat naar iemand die je de schuld kunt geven
voor je huidige omstandigheden. Of die je jouw doel, lot of waarde wilt laten bepalen’.

Edith Eger is een inspirerende vrouw. Zij groeide op in Hongarije en wilde graag balletdanseres worden. Ze had daar echt talent voor maar had de pech dat ze jong was in de tijd van Nazi-Duitsland.
En ze was Joods. Ze werd afgevoerd naar Auschwitz. Haar ouders werden daar meteen vermoord. Edith werd jaren later psychotherapeute in Amerika. Ze is inmiddels ruim 90 jaar oud en heeft nog steeds een praktijk waarin zij mensen behandelt.

Ik voel mij soms zelf boos zonder dat ik besef dat ik in de slachtofferrol zit. Ik heb mij bijvoorbeeld de eerste tijd na mijn diagnose afgevraagd waarom niemand eerder autisme bij mij heeft onderkend. Tegenwoordig kijk ik daar heel anders tegenaan. Door hetgeen Edith Eger beschrijft lukt het mij beter met mijn negatieve emoties om te gaan. Ik probeer ze niet meer weg te duwen maar ga na welke behoefte erachter zit. Wanneer je je van je behoefte bewust bent, kun je daar ook iets positiefs mee doen: je kunt op zoek gaan naar wie of wat je nodig hebt.

Zo heb ik mijn peers uiteindelijk gevonden.