blogs

Na mijn coming out in Medisch Contact in 2017 ontdekte ik dat er veel dispuut is tussen psychiaters (en psychologen) over ‘wie er wel of geen autisme heeft’. Psychiaters denken daarbij voor de persoon in plaats van dat zij meedenken met de persoon. 
En ik ontdekte het fenomeen ‘reïficatie’ oftewel het ‘verdinglijken’ van een concept. Met andere woorden; autisme is geen verklaring waarom iemand denkt en doet wat hij of zij doet. 
In die zin verschilt autisme van een somatische diagnose en is het ook geen ‘echte’ diagnose.
Maar veel psychiaters en psychologen communiceren wel zo over autisme, alsof autisme een verklaring is voor iemands gedrag. En dat vind ik schadelijk. Want zo worden stereotypes in stand gehouden.
Vanaf 2018 ben ik begonnen blogs te schrijven. Ik heb niet de pretentie dat ik precies weet hoe iemand met autisme denkt en voelt. Dat kan ook niet, omdat autisme in die zin niet bestaat. Ik heb als ideaal dat het classificeren van mensen (DSM-5 is een classificatiemodel) niet noodzakelijk zou moeten zijn voor goede zorg en onderwijs. Mijn diepere ideaal is dat een label, welk label dan ook, de identiteit van mensen niet mag bepalen.

spanning moet af kunnen vloeien

verplichte rij-keuring bij autisme van de baan?

wat is autisme?

het medische model

peers (laatste blog voor de NVA)

geef jonge mensen hoop (blog NVA)

autisme ís geen hersenziekte (blog NVA)

kwetsbaarheid (blog NVA)

meisjes met autisme (blog NVA)

een open klimaat

rijbewijskeuring (blog NVA)

een nieuw hokje (blog NVA)

autisme ambassadeur (eerste blog voor de NVA)

heb ik autisme?

overprikkeling