verbinding

Een mens is
een deel van het geheel
dat we ‘Universum’ noemen,
een in tijd en ruimte begrensd deel.

Albert Einstein

Een diagnose als autisme kan groepen mensen tegenover elkaar plaatsen. Er ontstaat een tegenstelling: ‘Er zijn mensen met autisme -of autisten- en er zijn ‘neurotypische’ mensen.’
De diagnose autisme kan van beide kanten tot wij-zij denken leiden. Neurotypische mensen hebben hun beelden over mensen met autisme. De mensen met autisme gaan nogal eens benadrukken dat zij gewoon ‘anders bedraad’ zijn en sommigen benadrukken zelfs dat dat in een aantal opzichten beter is. Ik heb dit zelf ondervonden toen ik de diagnose autisme op volwassen leeftijd kreeg. Opeens zat ik in ‘het hokje van de autisten’. Het eerste jaar moest ik mezelf opnieuw uitvinden en ging ik me helemaal bekijken door de autisme-bril. Ik raakte niet alleen vervreemd van mijn omgeving, maar ook van mezelf. Het leidde tot een gevoel van ‘afgesneden zijn’ van de mensen om me heen. 

Een tijd lang heb ik me veel bezig gehouden met ‘autisme’, maar op een gegeven moment raakte dit onderwerp naar de achtergrond. Meer en meer ging ik beseffen dat verbondenheid met jezelf en anderen belangrijker is dan jezelf als ‘anders dan de anderen’ zien. 

De manier waarop er tegenwoordig nog vaak met autisme wordt omgegaan, is eigenlijk een manier die gebaseerd is op de oude manier om in het westen naar ziekte en gezondheid te kijken. Het is gebaseerd op het ‘ik denk, dus ik ben’ van de 17-eeuwse filosoof Descartes. Het denken, het hoofd, staat in die oude zienswijze centraal. We zijn naar lichaam en geest gaan kijken als twee geïsoleerde delen van een mens. Autisme is in die zienswijze een afwijking in het brein. Een stoornis in de ontwikkeling. 

Boven dit blog staat een uitspraak van Einstein. Elk mens is een deel van het geheel. Wij hebben de neiging dat niet te zien en ons blind te staren op onze problemen en ons ‘los’ van de anderen te voelen. Misschien is dat bij mensen met autisme wel nog meer het geval, omdat ze van jongs af aan zich vaak ‘anders’ voelen en sommigen daarom gepest en buitengesloten werden. Maar ik denk dat wij mensen juist allemaal gemeenschappelijk hebben dat we erbij willen horen. Dat we ons begrepen willen voelen en verbonden willen zijn met anderen.

Er is een nieuwe manier van denken over ziekte en gezondheid in opkomst. De nieuwe visie op gezondheid helpt mij meer dan de oude manier van Descartes (van de scheiding van lichaam en geest). De oude manier wordt dualistisch genoemd. Dualisme houdt in dat er twee principes tegenover elkaar staan
De nieuwe visie gaat er van uit dat een mens één geheel is; lichaam en geest zijn volledig geïntegreerd. En elk mens maakt deel uit van dat grote geheel, wat Einstein Universum noemt. Elk mens bezit innerlijke hulpbronnen om te helen en te transformeren. Wat heel bepalend is voor heling en herstel, is dat je je gesteund, begrepen en geliefd voelt. Dat geldt voor elk mens. Ik hoop dat mensen beseffen dat wij allemaal een prachtig, uniek deel van ons mooie, wonderlijke, Universum zijn.